ثبت بیش از ۲ هزار و ۸۰۰ مورد عقرب زدگی در دزفول

به گزارش خبرگزاری صدا و سیمای استان خوزستان، دکتر لیلا محبی با اشاره به ثبت ۲ هزار و ۸۹۶ مورد عقرب‌گزیدگی در بازه زمانی ۶ ساله و از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۵ در دزفول، اظهار داشت: بیشترین میزان وقوع این حوادث در سال ۱۴۰۲ با ۶۴۷ مورد (معادل ۲۲.۳ درصد کل آمار) به ثبت رسیده است، اگرچه از سال ۱۴۰۳ روند نزولی نسبی در آمار‌ها مشاهده می‌شود، اما همچنان با یک عامل خطر برای سلامت عمومی مواجه هستیم.

وی در تشریح تحلیل‌های جمعیتی و محیطی بیان کرد: بیشترین گروه‌های سنی در معرض خطر عقرب گزیدگی، مربوط به جمعیت فعال در گروه سنی ۳۰ تا ۴۹ سال است. با این حال، سهم ۱۵.۲ درصدی کودکان زیر ۱۰ سال در سال ۱۴۰۵، زنگ خطری برای خانواده‌هاست که بر ایمن‌سازی محیط منزل توجه داشته باشند.

دکتر محبی درخصوص فاکتور جنسیت گفت: مردان با میانگین ۶۰ درصد، سهم غالب در عقرب گزیدگی را به خود نسبت می‌دهند که عمدتاً به دلیل حضور در مشاغل فضای باز مانند کشاورزی و دامداری است. مشاغل آزاد و خانه‌داری نیز بخش قابل‌توجهی از موارد را تشکیل می‌دهند.

معاون بهداشت دانشگاه علوم پزشکی دزفول در ادامه درخصوص کانون‌های وقوع عقرب گزیدگی، بیان داشت: مناطق روستایی کانون‌های اصلی خطر هستند؛ به‌طوری که در سال ۱۴۰۰، ۴۷.۹ درصد از موارد و در سال ۱۴۰۲، ۴۲.۲ درصد این حوادث در مناطق روستایی گزارش شده است.

وی در مورد موارد مارگزیدگی نیز تصریح کرد: طی این بازه ۶ ساله، ۲۸۲ مورد مارگزیدگی در سامانه سلامت ثبت شده که روند افزایشی آن از ۴۰ مورد در سال ۱۴۰۰ به ۶۴ مورد در سال ۱۴۰۲ نگران‌کننده بوده است، اما خوشبختانه از سال ۱۴۰۳ تاکنون شاهد کاهش نسبی این موارد هستیم.

دکتر لیلا محبی در خصوص الگوی اپیدمیولوژیک مارگزیدگی افزود: مشابه عقرب‌گزیدگی، در مارگزیدگی نیز مردان با سهم ۷۶ درصدی و گروه سنی ۳۰ تا ۳۹ سال بیشترین موارد گزش را شامل می‌شوند.

وی در خصوص مناطق وقوع گفت: مناطق روستایی با سهمی بیش از ۶۵ درصد در سال ۱۴۰۰، اصلی‌ترین کانون‌های وقوع مارگزیدگی محسوب می‌شوند.

معاون بهداشت دانشگاه در پایان، با تأکید بر اینکه مدیریت حوادث گزش نیازمند راهبردهای چندجانبه است، اظهار کرد: توزیع پادزهر (آنتی‌ونوم)، ارائه آموزش‌های همگانی برای کشاورزان و دامداران و ترویج فرهنگ استفاده از کفش و پوشش مناسب در فضای باز، از اولویت‌های اصلی پیشگیری از موارد گزش است، لذا؛ اجرای برنامه‌های پیشگیرانه مؤثر، نیازمند همکاری مستمر و بیش از پیش سایر دستگاه‌های اجرایی با حوزه بهداشت می‌باشد.